Ik zal mij om te beginnen even voorstellen: Mijn naam is Henk Doppenberg, de vriend van Teunet en tevens de webmaster van de Noord-West-Veluwe Groep site. Omdat ik al heimwee krijg als ik het bordje: "Einde Putten" zie staan, besloot ik me niet aan de lange reis naar Normandië te wagen, maar thuis te blijven en de rol van "huisbaas" op me te nemen. Eens een keer helemaal baas zijn, vinden we toch allemaal hartstikke leuk. Of niet mannen?

Na veel voorbereidingen was het dan zaterdag 30 mei zover. 's Morgens in alle vroegte ( volgens mij was het nog midden in de nacht ) ging de wekker al. Omdat ik natuurlijk mijn allerliefste "soldaatje" even uit wilde zwaaien, kwam ik al krakend, zuchtend en steunend ook op gang. Snel even douchen, scheren hoefde dit keer niet ( eigen baas hè? )

Het was tegen zeven uur toen het geluid van het voertuig van Arie van Dalen hoorbaar dichterbij kwam. Wij snel nog even afscheid van elkaar nemen als een stel wat net hun eerste avondje uit achter de rug had en toen snel naar buiten. Arie hoefde toch ook niet alles te zien. Voor er werd vertrokken smeten zowel Arie als Teunet mij nog aantal termen om de oren die ik al lang weer vergeten ben. Waar ze het over hadden, weet ik ook niet. Het bleek over de Jeep te gaan, want toen het groene voertuig startte knikten ze elkaar instemmend toe. Ze hadden elkaar begrepen. Er werd gedraaid waar nodig en na een uitgebreide zwaaipartij ( geen getoeter, want je maakt je buren niet midden in de nacht wakker ) vertrokken de twee voor het grote avontuur.

Toen ze uit het zicht verdwenen waren, liep ik naar binnen en dacht nog eens na over wat mijn allerliefste Teunet wel allemaal mee zou gaan maken. Ik gunde haar een topervaring, maar was blij dat ik niet mee hoefde. De mensen van de Noord-West-Veluwe Groep daar lag het niet aan. Dat zijn stuk voor stuk heel aardige mensen waar je ook als nieuweling/onbekende snel "eigen" mee bent. Ondanks dat ik helemaal niets met techniek en alles wat daarbij komt heb, vind ik het ook heel knap hoe vanuit het "hoofdkwartier" te Terschuur zoveel plezier en vermaak geboden wordt aan iedereen die dat maar wenst. Dus ook daar lag het niet aan. Die 800 kilometer in die Jeep en de even zovele kilometers van huis, nee als ik daar goed aan dacht, smaakte zelfs de koffie me niet echt meer.

Nadat ik mijn ontbijtje achter de rug had, ging ik over tot de orde van de dag. Af en toe nog eens denkend aan de groene stoet, die op weg was naar de omgeving waar de eerste stappen werden gezet in de richting van een VREDE waar we nu nog steeds van genieten kunnen. Ondanks dat ik "groot en volwassen ben" en "best een tijdje alleen kan zijn", was ik toch heel blij om tegen de avond de stem van Teunet te horen. Alles ging goed meldde ze en vol verwachting wat haar nog te wachten stond de aankomende dagen, verbraken we na even praten de verbinding. Zo ging het de meeste dagen wel even. Steeds kreeg ik in vogelvlucht te horen wat er die dag was gebeurd. De namen Arie, Peter, Andre, Gellius, Joop, Sjaak, Rijk, Jeanette, Rinus, Jans, Mientje en nog vele anderen, vlogen me dagelijks weer om de oren als hoofdrolspeler en speelsters van een schitterend, gezellig, maar o zo indrukwekkend evenement.

Zo af en toe zat ik in mezelf soms nog wat verder na te denken over D-Day en de gevolgen ervan. Als geboren en getogen Puttenaar, dacht ik ook aan de mensen uit mijn eigen dorpje. Ook zij zullen de vreugde gevoeld hebben die de opmars van de Geallieerden teweeg bracht, maar wat kwam het helaas anders uit. We weten allemaal de gitzwarte gebeurtenissen die in er in Oktober 1944 in en om ons mooie dorp af hebben gespeeld. In veel Puttense harten zal de laatste dagen weer het verdriet de boventoon hebben gevoerd. Natuurlijk is er vrede gekomen, maar die broer, vader, zoon, neef of goede kennis, die niet meer terug is gekomen uit de Duitse kampen, zal al het moois wat over ons land kwam, voor veel mensen ongrijpbaar hebben gemaakt.

Teunet is inmiddels gelukkig weer gezond en wel thuis. Een beetje een rare stem heeft ze op dit moment, maar dat gaat wel over. Met veel plezier hebben we vannacht tot over enen zitten praten over alles wat ze mee had gemaakt en dat was niet weinig.

Tot slot, een man met interesse voor Jeeps zal ik nooit worden, maar wel krijg ik met de dag meer bewondering voor wat mensen zoals de Noord-West Veluwe Groep presteren om de herinnering aan "toen" levend te houden.

Met vriendelijke groeten,

Henk Doppenberg

terug